புரட்சி தலைவர் செல்லத்துரை தேவர்

திருவாடானை பாண்டியர்

#திருவாடானை_பாண்டியர் #அஞ்சுக்கோட்டை_நாடு #அஞ்சுகொத்து_மறவர்

ராமநாதபுரம் மாவட்டம், திருவாடானை அருகே உள்ள கள்ளிக்குடியில், கி.பி16-ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பாண்டியர் கல்வெட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. மதுரையை பாண்டியர்களிடமிருந்து டெல்லி சுல்தான்கள் கைப்பற்றிய பின், நாயக்க மன்னர்கள் காலம் வரை தென்காசி உள்ளிட்ட பகுதிகளில் பாண்டியர்களின் ஆட்சி நடைபெற்றுவந்துள்ளது. இந்நிலையில், ராமநாதபுரம் தொல்லியல் ஆய்வு நிறுவனத்தின் தலைவர் வே.ராஜகுரு, ஒருங்கிணைப்பாளர் மோ.விமல்ராஜ் ஆகியோர், திருவாடானை அருகில் உள்ள கள்ளிக்குடி சீனிவாசப்பெருமாள் கோயிலில், கி.பி16-ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பாண்டியர் கல்வெட்டைக் கண்டுபிடித்துள்ளனர். கோயில் நுழைவுவாயிலில் உள்ள கல்வெட்டு பற்றி தொல்லியல் ஆய்வாளர் வே.ராஜகுரு கூறுகையில், 'அரும்பொற்கூற்றத்து கள்ளிக்குடியில் இருக்கும் தீக்கொல்லர் சொக்கர் ஆண்டார் என்பவர், பெருமாள் கோயில் எதிரில் உள்ள குளத்தைத் தானமாக வெட்டிக் கொடுத்துள்ளார். தீக்கொல்லர் என்பது இரும்புக் கொல்லராக இருக்கலாம். திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திகள், ஸ்ரீசீவல்லத்தேவர் எனும் பாண்டிய மன்னரின் 27-வது ஆட்சியாண்டில் சார்வரி வருஷம் பங்குனி 1 அன்று, தானம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. கல்வெட்டின் மேல்பகுதியில் சில வரிகள் அழிந்துள்ளன. இந்தத் தானத்துக்கு யாராவது அழிவுசெய்தால், அவர்கள் கங்கைக்கரையிலும் சேதுக்கரையிலும் காராம்பசுவைக் கொன்ற பாவம் எய்துவார்கள் என்றும், திருக்கோயில்களில் திருட்டுப் பாவம் எய்துவார்கள் என்றும் கல்வெட்டின் ஓம்படைக்கிளவி கூறுகிறது. தானத்துக்கு அழிவு செய்தால், அவர்களுக்கு எவ்வித பாவம் ஏற்படும் என்பதைக் குறிப்பிடும் கல்வெட்டுப் பகுதி, ஓம்படைக் கிளவி ஆகும். விஜய நகர, நாயக்கர் காலக் கல்வெட்டு அமைப்பில் இது இருக்கிறது. கூடுதலாக, சேதுக்கரையில் காராம்பசுவைக் கொன்ற பாவமும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. திருப்புல்லாணி அருகில் உள்ள சேதுக்கரை, கங்கைக்கரைக்கு இணையாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவ்வூரைச் சேர்ந்த கண்ணாளரான பெரிய நாயன் குலசேகரக் கொல்லன் என்பவர், அரசாங்க அதிகாரியான முதலிகள் சொல்லியபடி, இதை எழுதிக் கையெழுத்திட்டுள்ளார். இக்கல்வெட்டில் உள்ள தமிழ் ஆண்டு மற்றும் எழுத்தமைதியைக்கொண்டு, இதன் காலம் கி.பி.1541 எனக் கணிக்கமுடிகிறது. மன்னரின் 27-வது ஆட்சியாண்டில் தானம் வழங்கப்பட்டுள்ளதாகக் கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. இதன்மூலம், இவர் 27 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆட்சிசெய்துள்ளார் என அறியமுடிகிறது. ஆனால், இதே பெயரில் தென்காசியைத் தலைமையிடமாகக்கொண்டு ஆண்ட ஸ்ரீவல்லபபாண்டியன், 9 ஆண்டுகள்தான் ஆட்சிசெய்துள்ளார். எனவே, இக்கல்வெட்டு குறிப்பிடும் மன்னர், தென்காசியைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்ட பாண்டியன் இல்லை என்பதை அறியலாம். மேலும் சிவகங்கை, ராமநாதபுரம் மாவட்டங்களில் ஏற்கெனவே கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சில கல்வெட்டுகளிலும் பாண்டிய மன்னர் பெயர், ஆட்சியாண்டில் குழப்பம் உள்ளது. எனவே, தென்காசியைப் போல திருவாடானை பகுதியைத் தலைமை இடமாகக்கொண்டும் பாண்டியர்கள் ஆட்சிசெய்திருக்கலாம் என ஊகிக்கமுடிகிறது' என்கிறார்.

புரட்சி தலைவர் சர்தார் பாலபாரதி செல்லதுரை தேவர்

 --------------------------------------------------------------------------

✊ சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்

புரட்சி தலைவர் சர்தார் பாலபாரதி செல்லதுரை தேவர்

– திருவாடானைச் சிறை உடைப்பின் மாவீரன்

---------------------------------------------------------------------------

பிறப்பு மற்றும் ஆரம்பம்

பிறப்பு: 23 செப்டம்பர் 1908

பிறந்த ஊர் :  அன்றைய மதராஸ் மாகாணம் ஒருங்கிணைந்த ராமநாதபுரம் மாவட்டம், முப்பையூர் அருகிலுள்ள விளாங்காட்டூர் கிராமம்.

விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்த அவர், சிறுவயதிலிருந்தே நாட்டுப்பற்றும் தன்னலமற்ற போராட்ட மனப்பான்மையும் கொண்டவராக விளங்கினார்.

---------------------------------------------------------------------------

வரலாற்றுப் பின்னணி – 1942

1942 ஆகஸ்ட் 8 அன்று காந்திஜி வழங்கிய “வெள்ளையனே வெளியேறு” (Quit India) தீர்மானம், இந்தியா முழுவதும் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.

தமிழ்நாட்டின் தென்மாவட்டங்களிலும் மாணவர்கள், விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் சுதந்திரத்திற்காக சாலைகளில் இறங்கினர். தேவகோட்டை–திருவாடானை பிரதேசங்களும் அதே போராட்டத் தீயில் எரிந்தன.

---------------------------------------------------------------------------

திருவாடானைச் சிறை உடைப்பு – 1942

ஆகஸ்ட் 9, 1942 நள்ளிரவு: தேவகோட்டையில் கைது செய்யப்பட்ட சின்ன அண்ணாமலை, 22 மைல் தூரத்தில் உள்ள திருவாடானை சப்-ஜெயிலில் அடைக்கப்பட்டார்.

கைது செய்த செய்தி பரவியதும் தேவகோட்டை நகரம் கலகத்துடன் பொங்கி எழுந்தது; பேருந்துகள் எரிக்கப்பட்டன; அலுவலகங்கள் தாக்கப்பட்டன; பின்னர் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் திருவாடானை நோக்கிச் சென்றனர்.

20,000க்கும் மேற்பட்டோர் சிறை முன் திரண்டனர்.

செல்லதுரை தேவரின் தலைமை

அந்த மகா கூட்டத்திற்கு தலைமை தாங்கியவர் புரட்சி தலைவர் சர்தார் பாலபாரதி செல்லதுரை தேவர்.

அவர் மக்களை ஒழுங்குபடுத்தி சிறை முன் அமரவைத்தார்.

சிறை காவலர்கள், பெரும் மக்கள் கூட்டத்தை கண்டு அச்சமடைந்து சாவியை ஒப்படைக்க முன்வந்தனர்.

ஆனால் செல்லதுரை தேவர் உறுதியுடன், “இது சாதாரண விடுதலை அல்ல; மக்களின் சக்தியால் நடத்தப்படும் வரலாற்றுப் புரட்சி. சாவியை ஏற்காமல் நாமே கதவை உடைக்க வேண்டும்” என்றார்.

இதையே சின்ன அண்ணாமலையிடம் தெரிவித்து, அவரது ஒப்புதலுக்குப் பின் மக்கள் கதவை உடைத்தனர்.

அந்த பட்டப்பகல் சிறை உடைப்பு இந்திய சுதந்திர வரலாற்றில் முதல் மக்கள் நடத்தும் சிறை உடைப்பு எனப் பொற்குறியீடாகப் பதிந்தது.

---------------------------------------------------------------------------

துப்பாக்கிச் சூடு மற்றும் பலி

கைதிகள் விடுதலை செய்யப்பட்டவுடன் போலீசார் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர்.

சின்ன அண்ணாமலை இடது கையில் குண்டு தாக்கம் அடைந்தார்; செல்லதுரை தேவர் மக்களுடன் துணிந்து நின்றார்.

சுமார் 50 பேர் உயிரிழந்தனர்; பலர் காயமடைந்தனர்.

இந்தக் குருதி பலியோடு சுதந்திரத் தீ இன்னும் வலுப்பெற்றது.

---------------------------------------------------------------------------

கைது, தலைமறைவு மற்றும் சிறைவாசம்

சம்பவத்திற்குப் பின் செல்லதுரை தேவர் மற்றும் பிற போராளிகள் மீது வழக்குகள் தொடரப்பட்டன.

பின்னர் சில ஆண்டுகள் தலைமறைவாக வாழ்ந்து ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராகப் சதி திட்டங்களை தீட்டி அதை செயல்படுத்தினார.

காவல் துறையின் கண்காணிப்பை மீறி, மக்கள் மத்தியில் விடுதலை உணர்வை பரப்பத் தொடர்ந்து செயல்பட்டார்.

---------------------------------------------------------------------------

விடுதலைக்குப் பின் அரசியல் பணி

1947-இல் சுதந்திரம் கிடைத்த பின், செல்லதுரை தேவர் மக்கள் மத்தியில் மீண்டும் வெளிப்பட்டார்.

1952 இல் நடைபெற்ற முதலாவது பொதுத் தேர்தலில், திருவாடானைத் தொகுதியின் முதல் சட்டமன்ற உறுப்பினராக

மக்களால் சுயேச்சையாக தேர்வு செய்யப்பட்டார்.

இதன் மூலம், மக்களின் நம்பிக்கையையும் அன்பையும் பெற்ற போராளி, அரசியலிலும் தன் பாதையைப் பதித்தார்.

---------------------------------------------------------------------------

மறைவு

06 நவம்பர் 1975 அன்று செல்லதுரை தேவர் மறைந்தார்.

அவர் வாழ்ந்த பாதை, சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றிலும் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றிலும் அழியாத தடம் பதித்தது.

---------------------------------------------------------------------------

உரிய அங்கீகாரம் இல்லாமை – ஒரு வருத்தம்

பெரும் புரட்சி நிகழ்வை வழிநடத்திய சர்தார் பாலபாரதி செல்லதுரை தேவர் போன்ற மாவீரனுக்கு இன்று வரை உரிய அங்கீகாரம் வழங்கப்படாதது வருத்தம் தருகிறது.

சுதந்திரத்திற்கு பின் வந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் இந்த மன்னிர்காணவர்களாய் இல்லாததால்,

திருவாடானை பேருந்து நிலையத்திற்கு கூட அவர் பெயரை வைக்க முடியவில்லை.

ஒரு மணிமண்டபமோ, சிலையோ, அல்லது அவரது பெயரில் அரசு கல்லூரியோ கூட இல்லை என்பது சமூகத்தின் மறப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

---------------------------------------------------------------------------

நிறைவுரை

புரட்சி தலைவர் சர்தார் பாலபாரதி செல்லதுரை தேவர் – சுதந்திரப் போராட்ட வீரர், மக்களின் தலைவன், அரசியல் முன்னோடி.

1942 இல் நடந்த திருவாடானைச் சிறை உடைப்பு அவரது பெயரை இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் அழியாத அடையாளமாகப் பதித்துள்ளது.

அவர் மக்கள் மத்தியில் உருவாக்கிய வீர உணர்வு இன்னும் தலைமுறைகளைத் தூண்டுகிறது.

இன்னும் அவர் நினைவாக உரிய அங்கீகாரம், நினைவுச் சின்னம், கல்வி நிறுவனம் ஒன்று உருவாகுவது தான் நம் சமூகத்தின் கடமை.

சிவகிரி ஜமீன் வரலாறு

ஜமீன்கள் வழக்கொழிந்து போய் ஜாமீன்கள் செய்திப்பரப்பில் ஆக்கிரமித்திருக்கும் காலம் இது. இந்தச் சூழலில் விநோதமான காரணங்களால் செய்திகளில் அடிபட ஆரம்பித்திருக்கிறது சிவகிரி ஜமீன். சுவிஸ் வங்கியில் 165 லட்சம் கோடி ரூபாய் பணம் குவித்து வைக்கப்பட்டிருப்பதாக கோர்ட்டில் சொல்லப்பட்டது, திருவனந்தபுரம் பத்மநாப சுவாமி கோயில் புதையலை அடுத்த மலைப்பு! ஜமீன் சொத்துகள் என தரப்பட்டிருக்கும் பட்டியலைப் பார்த்தாலோ, சென்னையில் பாதி சிவகிரிக்குச் சொந்தமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஸ்பென்சர் பிளாஸா, காஸ்மோபாலிட்டன் கிளப், கேம்ப கோலா வளாகம் என 108 இடங்கள் அந்தப் பட்டியலில் வருகிறது.

எது நிஜம்? சிவகிரி ஜமீனை திடீரென சூழ்ந்திருக்கும் இந்த பரபரப்புக்குக் காரணம் என்ன?

மதுரையிலிருந்து தென்காசி செல்லும் சாலையில் வாசுதேவநல்லூருக்கு அருகே இருக்கிறது சிவகிரி. ஜமீனின் மாட மாளிகை முட்புதருக்கு நடுவே இடிந்த கட்டிடமாக இருக்க, அந்தக் காலத்து அன்னதான சத்திரத்தில்தான் தற்போதைய ராணி பாலகுமாரி நாச்சியாரும், வாரிசு விக்னேஷ்வர் ராஜாவும் வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

கி.பி. 13ம் நூற்றாண்டிலிருந்து இந்த ஜமீன் வரலாறு ஆரம்பிக்கிறது. பாண்டிய மன்னர்களின் பிரதிநிதியாக இருந்த இவர்களின் அப்போதைய தலைமையிடம் தென்மலை. தற்போது கூட தென்மலையில் ஒரு அரண்மனை உள்ளது.  அதில் சிவகிரி ஜமீனின் உறவுக்காரர்கள் வசிக்கிறார்கள். தொடர்ச்சியான போர்களும் பிரச்னைகளும் ஜமீனை மிகவும் பாதிக்க... தென்மலையிலிருந்து, காட்டுப் பகுதியாக இருந்த சிவகிரிக்கு ஜமீன் மாற்றப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக வீரத்துடன் போர் புரிந்த வரலாறும் சிவகிரிக்கு உண்டு. 1767ல் ஆட்சி புரிந்த விஜய ரெங்க பாண்டிய வன்னியனும், 1783ல் வீரம்மாள் நாச்சியாரும் வெள்ளையர்களை எதிர்த்தவர்கள். நாச்சியாருக்கு இதனால் ஹைதர் அலி, திப்பு சுல்தான் போன்றவர்களோடு கூட்டணி வைத்திருந்தார்.

 முதலில் எதிர்ப்பு சக்தியாக இருந்த இவர்கள், அதன்பின் ஆங்கிலேயர்களுடன் நல்ல உறவு வைத்துக்கொண்டார்கள். முதல் உலகப் போரின்போது சிவகிரி ஜமீனிலிருந்து படை வீரர்களை அனுப்பி வைத்துள்ளார்கள். அப்படிச் சென்றவர்களில் 89 பேர் இறந்து விட்டனர். இதன் நினைவாக தேவிப்பட்டினம் குன்று பகுதியில் ஆங்கிலேயர்கள் நினைவுச் சின்னம் அமைத்துள்ளார்கள்.

1850-ம் ஆண்டு பட்டத்துக்கு வந்த சங்கிலி வீரப்ப பாண்டிய சின்னத்தம்பியாரும், அவர் மகன் ராமலிங்க வரகுண பாண்டியனும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு வரி வசூல் செய்து தருவதில் முன்னணியில் இருந்துள்ளார்கள். தமிழ்நாட்டில் எட்டையபுரம் ஜமீனுக்கு அடுத்து பரப்பளவிலும் வருமானத்திலும் பெரிய ஜமீன் சிவகிரிதான். ராமலிங்க வரகுண பாண்டியன் தனது பூட்ஸ் காலுக்குள் தங்க நாணயங்களை நிரப்பிக்கொண்டு குதிரை மீது ஏறி ஊர்வலம் செல்வது வழக்க மாம். அந்த அளவுக்கு செழிப்பான ஜமீன்; செல்வம் குவிந்து காணப்பட்டுள்ளது. ஆங்கிலேயர்கள் வைக்கும் விருந்துக்காக அடிக்கடி இவர்கள் வெளிநாடு செல்வதுண்டு. அந்தக் காலத்தில்தான் சுவிஸ் வங்கி தொடர்பு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். 

ராமலிங்க வரகுண பாண்டியனின் திருமணத்துக்காக தனியாக கல்யாண மண்டபமே கட்டியிருக்கிறார்கள். சிவகிரி பஸ் நிலையம் அருகே இருக்கும் இந்த கல்யாண மண்டபம் கட்ட, இரும்புப் பாளங்கள் இங்கிலாந்திலிருந்து கப்பலில் வந்துள்ளது; தேக்கு போன்ற மரச்சாமான்கள் சிங்கப்பூரிலிருந்து வந்ததாம். அற்புத வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த இந்த மண்டபம் எப்போதோ விற்கப்பட்டு விட்டது.
சிவகிரி ஜமீனுக்கு பாத்தியப்பட்ட நான்கு கோயில்கள் உள்ளன. அவரை கூடுபாறை பாலசுப்பிரமணியர் கோயில், தென்மலை ஸ்ரீதிரிபுரநாதர் ஈஸ்வரன் கோயில், வடக்கு சத்திரம் இராமநாத சுவாமி கோயில், சிவகிரி திருநீலகண்ட சுவாமிகள் கோயில் ஆகியவை அவை. கால்நடை மருத்துவமனை, நீதிமன்ற வளாகம், பள்ளிக்கூடம் என எங்கே திரும்பினாலும் சிவகிரியில் இவர்கள் இடமாகத்தான் உள்ளது. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் செண்பகவல்லி அணைக்கட்டையும் இவர்கள் கட்டியுள்ளார்கள். 1972ல் இந்த அணையின் ஒரு பகுதி உடைந்து விட்டது. அதைக்கூட தற்போது சீரமைக்க முடியவில்லை.


சிவகிரிக்கு இவர்கள் வந்த பிறகு சங்கிலி வீரப்ப சின்னதம்பியார்தான் முதல் ஜமீன்தார் என்கிறார்கள். அதன்பிறகு செந்தட்டிக்காளை சின்ன தம்பியார். ஜமீன்களின் மூத்த வாரிசுகள் மூலமாக பட்டம் தொடர்ந்து வருகிறது. தற்போது பாலகுமாரி நாச்சியார் ராணியாக உள்ளார். இவரது மூத்த மகன்தான் வாரிசுக்கு வரவேண்டும். ஆனால் 1998ல் நடந்த விபத்தில் விசாக விஷ்ணு வர்த்தன் என்ற சின்னதம்பியார் என்ற அந்த மகன் இறந்து விடவே, தற்போது  சேவக பாண்டியன் என்ற விக்னேஷ்வர சின்னதம்பியார் ஜமீன் பட்டத்துக்கு வந்துள்ளார். இவர்தான் தற்போது சொத்தை மீட்க அலைந்து வருகிறார். சிவகிரி கோயிலில் இவருக்கு முதல் மரியாதை உண்டு. அந்தக் காலத்திலேயே சாதியை ஒழிக்கப் பாடுபட்டவர்கள் சிவகிரி ஜமீன்கள். எனவேதான் இந்த முதல் மரியாதைக்கு ஜமீனை அரண்மனையில் வந்து அழைத்துச் செல்வதை தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மரபாகக் கொண்டுள்ளார்கள். வழக்கில் சிக்கியது, இழந்தது போக மிச்சம் இருக்கும் சொற்ப நிலங்களில் விவசாயம் செய்வது ஒன்றுதான் ஜமீனின் இப்போதைய வருமானம். இப்படி, மரியாதை தவிர எதுவுமே மிச்சமில்லை என்ற நிலையில்தான் இந்த பரபரப்பும் கிளம்பியிருக்கிறது.


கடந்த நூறு ஆண்டுகளாகவே சிவகிரி ஜமீன் சொத்துகள் தொடர்பாக வழக்குகள் நடந்து வருகிறது. ‘ஜமீனை நிர்வகிக்க முடியவில்லை’ என ஒருவர் போய் அரசிடம் ஒப்படைப்பதும், ‘ஜமீன் உரிமை எங்களுக்கு வேண்டும்’ என இன்னொருவர் வழக்கு போடுவதுமாக இது தொடர்கிறது. ஜமீன் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள் பலரும் இப்படி போட்ட வழக்குகள் பல ஆண்டுகளாக இழுபறியில் இருக்கிறது. அந்தக் காலத்திலேயே இங்கிலாந்து சென்று வழக்கு நடத்தியவர்களாம் இந்த சிவகிரி ஜமீன்கள்.

‘‘சுவிஸ் வங்கியில் சிவகிரி ஜமீனின் பணம் இருப்பது எங்களுக்குத் தெரியாது’’ என்கிறார் தற்போதைய ஜமீன் விக்னேஷ்வர சின்னதம்பி. அவரது அம்மாவும் ராணியுமான பாலகுமாரி, ‘‘என் கணவரிடம் சொத்து அதிகாரப் பத்திரம் வாங்கியது போல மோசடி செய்து, சொத்துகளை அபகரிக்க சூழ்ச்சி நடந்திருக்கிறது. இதை எதிர்த்து சட்டப்படி போராடி வருகிறோம். சிவகிரி ஜமீன் சொத்துகள் எங்கெங்கே இருக்கின்றன என்ற தகவல்களும் எங்களுக்கு முழுமையாகத் தெரியவில்லை. அரசு தலையிட்டு எங்கள் உரிமையை மீட்டுத் தர வேண்டும்’’ என்கிறார்.

- முத்தாலங்குறிச்சி காமராசு
படங்கள்: சுடலை மணி செல்வன்

நன்றி 
குங்குமம் 

வீரப்பேரரசர் முத்துவடுகநாத தேவர்

சக்கந்தி வேங்கன் பெரிய உடையனத் தேவர்

சிவகங்கை சீமையின் நான்காம் ஆட்சியாளர் மன்னர் சக்கந்தி வேங்கன் பெரிய உடையனத் தேவர் 

1793-1800

சிவகங்கை சீமையின் பொய் வரலாற்றுகளுக்கு விளக்கம்

வரலாற்று ஆசிரியர்களும், வரலாற்று ஆசிரியர்களாகத் தங்களைத் தாங்களே புனைந்துகொள்பவர்களும், கிடைக்கும் தகவல்களின் அடிப்படையில் அவ்வப்பொழுது வரலாற்றை எழுதிச் சென்றுவிடுவார்கள். அந்த வரலாறு உண்மையாகவும் இருக்கலாம். பெரும் அபத்தமாகவும் இருக்கலாம். காலம் கடந்த கட்டுக்கதைகளின் வடிவமாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், அவற்றுக்கு மாற்றான தெளிவான ஆதாரங்கள் கிடைத்த பிறகு அவ்வரலாற்றைத் திருப்பி எழுதுவதே சரியான நடைமுறை.

வேலு நாச்சியாரைப் பெரிய மருது திருமணம் செய்துகொண்டார் என்ற வரலாற்றுப் புனைவு நம்மிடையே உலா வருகிறது. மருது பாண்டியர்கள் பற்றிய வரலாற்று நூல்களிலும், வேலு நாச்சியாரைப் பற்றிய வரலாற்று நூல்களிலும் இப்புனைவு தவறாமல் இடம் பெறுகிறது. வேலு நாச்சியாரைப் பெரிய மருது திருமணம் செய்தார் என்பதற்கான எந்த வரலாற்று ஆதாரமும் இல்லை.

நல்லுறவில் விரிசல்

சிவகங்கை அரசர் முத்துவடுக நாதத் தேவர் போரில் கொல்லப்பட்ட பின்பு அமைச்சர் தாண்டவராயப் பிள்ளை மற்றும் மருது சகோதரர்களுடன் வேலு நாச்சியார் விருப்பாச்சிக் காடுகளுக்குச் சென்றார். வயிற்றுப் பிள்ளையுடன் சென்ற வேலு நாச்சியார், எட்டு ஆண்டுகள் போராட்டத்திற்குப் பின்பு சிவகங்கையைக் கைப்பற்றி அரசியாக முடிசூடிக்கொண்டார். மருது பாண்டியர்கள் வேலு நாச்சியாருக்கு மந்திரி பிரதானிகளாகவும் தளபதிகளாகவும் இருந்து செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். வேலு நாச்சியாரின் மகள் வெள்ளச்சியை, வெங்கம் உடையனத் தேவருக்கு மணம் முடித்துக் கொடுத்து அவரை சிவகங்கை அரசனாக்கி இருந்தார் வேலு நாச்சியார்.

வெள்ளச்சி இளம் வயதிலேயே இறந்தவுடன், வெங்கம் உடையனத் தேவர், பெரிய மருதுவின் மகள் மருதாத்தாளை இரண்டாவதாக மணம் முடித்துக் கொண்டார். இந்த உறவில் ஏற்பட்ட கசப்பினால், வேலு நாச்சியார் தன்னுடைய இறுதிக் காலத்தில் சிவகங்கையில் இல்லாமல், விருப்பாச்சி கோபால் நாயக்கரின் விருந்தினராக இருந்து அங்கேயே இறந்தும் போனார். அந்தக் காலத்தில் அவர் மருது பாண்டியர்களைப் பற்றி, ஆங்கிலேய கவர்னரிடம் புகார் மனுவும் அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்.

தொடக்க காலத்தில், அன்பும் ஆதரவுமாக இருந்த உறவு, பின்னாட்களில் கசப்புடன் முடிவடைந்திருக்கிறது. சிவகங்கை அரசாட்சியில் நெருக்கடியான காலத்தில் மருது சகோதரர்கள் துணையாக இருந்திருக்கிறார்கள். பின்னர் ஆங்கிலேய அடக்குமுறைக்கு எதிராக, பாளையக்காரர்களின் எழுச்சியை ஒன்றிணைக்கும் பணியையும் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை ஆங்கிலேய அதிகாரிகளின் குறிப்புகளிலிருந்தும், கடிதங்களிலிருந்தும் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இக்குறிப்புகளில் எங்கும், பெரிய மருது வேலு நாச்சியாரைத் திருமணம் செய்துகொண்டார் என்ற செய்தி இல்லை.

வேலு நாச்சியார் இறந்த 1796-ம் ஆண்டு வரை அவரது வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் குறித்து எந்தக் குழப்பமும் அக்கால ஆவணங்களில் இருந்ததில்லை. சென்னை மாகாண ஆளுநர் எட்வர்ட் கிளைவ் 06.07.1801-ல் வெளியிட்ட பிரகடனத்தில்கூட, “ஒரு பெண் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பதில் உள்ள பலவீனத்தைக் கொண்டு அரசியின் வழியினரான நாலுக் கோட்டை குடும்பத்தின்மீதும் அக்குடும்பத்தின் பங்காளிகள் மீதும், சிவகங்கை பகுதி மக்கள் மீதும் அவர்கள் கொடுங்கோன்மையும் யதேச்சதிகாரத்தையும் பிரயோகித்தார்கள்” என குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அவர்கள் என்பது மருது பாண்டியர்களைக் குறிக்கிறது.

இந்தப் பிரகடனத்திற்கு 24 நாட்களுக்கு முன்பு, கர்னல் அக்கினியூவால் விடுவிக்கப்பட்ட எச்சரிக்கை அறிவிப்பில், ”அரசனின் மரணத்திற்குப் பின்பு அரசியின் நம்பிக்கையைப் பெற்றுவிட்டதால் நாட்டில் முறைகேடான அதிகாரத்தைச் செலுத்திவருகிறார்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறார். முறைகேடான அதிகாரத்தைச் செலுத்தி வருபவர்களாக இதிலும் மருது பாண்டியர்களே சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த இரு பிரகடனங்கள் தவிர்த்து மேஜர் வெல்ஷ், பாதர் பாச்சு, கோர்லே போன்ற மருது பாண்டியர்களின் சமகாலத்தவர்கள் எழுதிய புத்தகங்களில் இல்லாத ஒரு செய்தி, சிவகங்கை சரித்திரக் குறிப்பில் இல்லாத ஒரு செய்தி, இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் றெக்கைக் கட்டிப் பறந்தது. அது வேலு நாச்சியார் பெரிய மருதுவைத் திருமணம் செய்துகொண்டார் என்பது.

இதற்கு ஆதாரமாகச் சொல்லப்படுவது, பெரிய மருதுவின் மரண சாசனம். அவருடைய மரண சாசனத்தில், தன்னுடைய மூத்த மனைவியாக பெரிய மருது வேலு நாச்சியாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால், மருது பாண்டியர்களைத் தூக்கிலிடும்போது உடனிருந்தவரும், மருது பாண்டியர்களின் நண்பரும் ஆங்கிலேய அதிகாரியுமான மேஜர் வெல்ஷ் மருது பாண்டியர்கள் மரண சாசனம் ஏதும் தரவில்லை என்று தெரிவிக்கிறார்.

கோர்லே, பெரிய மருது மட்டும் தனது பேரக் குழந்தைகளான பத்து, பன்னிரண்டு வயது பாலகர்களையும் தன்னோடு சேர்த்துத் தூக்கில் போடுவதற்குத் தனது வருத்தத்தைத் தெரிவித்ததாகப் பதிவுசெய்துள்ளார். “இந்தச் சிறுவர்கள் செய்த குற்றம் என்ன? ஆட்சிக்கு எதிராக அவர்கள் ஏதும் ஆயுதம் ஏந்தினார்களா? நள்ளிரவு வரை எங்கள் மடிகளில் படுத்துக் கதைகேட்டு உறங்கிய குழந்தைகளைத் தூக்கிலிட வேண்டிய அவசியம் என்ன?” என்று கேட்டு கண்ணீர் வடித்திருக்கிறார்.

மருது பாண்டியர்கள் வெளியிடாத மரண சாசனத்தை ஜெகவீர பாண்டியன் தனது பாஞ்சாலங்குறிச்சி வீர சரித்திரத்தில் வெளியிட்டார். இதற்காக அவர் எடுத்துக்கொண்டது மருது பாண்டியர்களின் வாரிசு ஒருவர் 03.01.1917-ல் ராமநாதபுரம் சார்பு நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த மனுவும் (ஓ.எஸ்.4/1918), அந்த மனுவோடு சேர்ந்த, பெரிய மருதுவினுடையது என்று சொல்லப்படும் மரண சாசனமும்தான். இந்த மரண சாசனம், “என்னுடைய ஜமீன் வேலு நாச்சியாருக்குப் பாத்தியமாயிருந்தது.

மேற்படியாளை நான் திருமணம் செய்துகொண்டு அவள் மூலமாக மேற்படி சிவகங்கை ஜமீனுக்கு உரிய உயில் சாசனம் பெற்றிருக்கிறேன். என் வாரிசுகளின் விவரம்: என் மனைவியின் பெயர் ராக்காத்தாள். அவள்தான் பட்ட ஸ்திரி. எனக்கு சிவகங்கை ஜமீன் உயில் சாசனம் செய்து கொடுத்த முதல் மனைவி இறந்து ஒரு வருசம் ஆகிறது” எனப் போகிறது. மருது பாண்டியர்கள் தூக்கில் போடப்பட்டு 100 ஆண்டுகள் கழித்து மருது பாண்டியர்களின் வாரிசுகளிடம் ஆட்சி அதிகாரம் ஒப்படைக்கப்படும் என்று கர்னல் அக்கினியூ தலைமைச் செயலாளருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் (28.12.1804) குறிப்பிட்டதே இந்தப் போலியான மரண சாசனம் தாக்கல் செய்ததின் நோக்கமாகும்.

“தற்போதைய ஜமீன்தார் முத்து விஜய ரகுநாத பெரிய உடைய தேவருக்கு எனது கருத்தாக, நூறு ஆண்டுகள் கழித்து சிவகங்கை ஆட்சியை வெள்ளை மருதுவின் வாரிசுகளுக்குத் தரலாம்” என போகிறபோக்கில், அக்கினியூ சொன்னதைக்கொண்டு ஆட்சி அதிகாரத்தையும் பெற எடுத்த நடவடிக்கையாக இந்த மரண சாசனம் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பின்பு 109/1925 என்ற இந்த மரண சாசனத்தை முன்னிறுத்தி வழக்கும் தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

வரலாற்றுச் சோகம்

இந்த வழக்குகளின் மீது தீர்ப்பு எழுதிய நீதியரசர் குமாரசாமி சாஸ்திரியார், “இந்த மரண சாசனம் போலியானது. இந்த வழக்குத் தொடர்ந்தவருக்கு வேலு நாச்சியார் இறந்து ஐந்து வருடங்கள் கழித்துதான் மருது பாண்டியர்கள் தூக்கிலிடப்பட்டார்கள் என்பதுகூட தெரிந்திருக்கவில்லை. வேலு நாச்சியார் இறந்து ஓராண்டு என்கிறது மரண சாசனம். மருது பாண்டியர்கள் அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் தங்களை எந்த இடத்திலும் மன்னர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளவில்லை. ஆதீன கர்த்தர்க்கள், ராஜமான்யர், மாற நாட்டு திசைக் காவலர், அமைச்சர் என்றே தங்களை அழைத்துக் கொண்டார்கள்” என்று கூறி வாரிசு தாக்கல் செய்த மரண சாசனம் போலியானது என்று வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்துவிட்டார்.

தாயைப் போன்ற நிலையிலிருந்த அரசியை, மனைவி என்று சித்தரிப்பது எந்த வகையிலும் நியாயமல்ல. ஒரு போலி மரண சாசன வாக்குமூலம் முன்வைத்த இந்த ஆதாரமற்ற தகவல் பல வரலாற்று ஆசிரியர்களால் வழிமொழியப்பட்டது பெரும் வரலாற்றுச் சோகம். ரஷ்ய அரசி காத்தரீன், இங்கிலாந்து பேரரசி எலிசபெத், டெல்லியின் முதல் அரசி ரஸியா சுல்தானா, மதுரை நாயக்க அரசி மீனாட்சி போன்ற புகழ்பெற்ற பெண் ஆட்சியாளர்களின் அந்தரங்க சாளரத்தையும்கூட சரித்திரம் சில புனைவுகளை வைத்துக் கட்டமைத்திருக்கிறது. இதில் வேலு நாச்சியாரும் தப்பவில்லை.

சரித்திரத்தின் மர்ம முடிச்சுகளை, அதற்கான ஆதாரங்கள் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவிழ்த்துக் கொண்டே செல்ல வேண்டியதுதான், உண்மையான வரலாற்றாசிரியர்களின் பணி. நீதிமன்றம் அவரை விடுவித்து, நூறாண்டுகளை நெருங்கப்போகும் நேரத்தில், வரலாறு அவரை விடுவிக்காமல் இருப்பது பெருத்த சோகம்!

-முனைவர் மு. ராஜேந்திரன் இஆப, ‘சோழர் காலச் செப்பேடுகள்’ என்ற நூலின் ஆசிரியர்.

வரலாற்று ஆசிரியர்களும், வரலாற்று ஆசிரியர்களாகத் தங்களைத் தாங்களே புனைந்துகொள்பவர்களும், கிடைக்கும் தகவல்களின் அடிப்படையில் அவ்வப்பொழுது வரலாற்றை எழுதிச் சென்றுவிடுவார்கள். அந்த வரலாறு உண்மையாகவும் இருக்கலாம். பெரும் அபத்தமாகவும் இருக்கலாம். காலம் கடந்த கட்டுக்கதைகளின் வடிவமாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், அவற்றுக்கு மாற்றான தெளிவான ஆதாரங்கள் கிடைத்த பிறகு அவ்வரலாற்றைத் திருப்பி எழுதுவதே சரியான நடைமுறை.

வேலு நாச்சியாரைப் பெரிய மருது திருமணம் செய்துகொண்டார் என்ற வரலாற்றுப் புனைவு நம்மிடையே உலா வருகிறது. மருது பாண்டியர்கள் பற்றிய வரலாற்று நூல்களிலும், வேலு நாச்சியாரைப் பற்றிய வரலாற்று நூல்களிலும் இப்புனைவு தவறாமல் இடம் பெறுகிறது. வேலு நாச்சியாரைப் பெரிய மருது திருமணம் செய்தார் என்பதற்கான எந்த வரலாற்று ஆதாரமும் இல்லை.

நல்லுறவில் விரிசல்

சிவகங்கை அரசர் முத்துவடுக நாதத் தேவர் போரில் கொல்லப்பட்ட பின்பு அமைச்சர் தாண்டவராயப் பிள்ளை மற்றும் மருது சகோதரர்களுடன் வேலு நாச்சியார் விருப்பாச்சிக் காடுகளுக்குச் சென்றார். வயிற்றுப் பிள்ளையுடன் சென்ற வேலு நாச்சியார், எட்டு ஆண்டுகள் போராட்டத்திற்குப் பின்பு சிவகங்கையைக் கைப்பற்றி அரசியாக முடிசூடிக்கொண்டார். மருது பாண்டியர்கள் வேலு நாச்சியாருக்கு மந்திரி பிரதானிகளாகவும் தளபதிகளாகவும் இருந்து செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். வேலு நாச்சியாரின் மகள் வெள்ளச்சியை, வெங்கம் உடையனத் தேவருக்கு மணம் முடித்துக் கொடுத்து அவரை சிவகங்கை அரசனாக்கி இருந்தார் வேலு நாச்சியார்.

வெள்ளச்சி இளம் வயதிலேயே இறந்தவுடன், வெங்கம் உடையனத் தேவர், பெரிய மருதுவின் மகள் மருதாத்தாளை இரண்டாவதாக மணம் முடித்துக் கொண்டார். இந்த உறவில் ஏற்பட்ட கசப்பினால், வேலு நாச்சியார் தன்னுடைய இறுதிக் காலத்தில் சிவகங்கையில் இல்லாமல், விருப்பாச்சி கோபால் நாயக்கரின் விருந்தினராக இருந்து அங்கேயே இறந்தும் போனார். அந்தக் காலத்தில் அவர் மருது பாண்டியர்களைப் பற்றி, ஆங்கிலேய கவர்னரிடம் புகார் மனுவும் அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்.

தொடக்க காலத்தில், அன்பும் ஆதரவுமாக இருந்த உறவு, பின்னாட்களில் கசப்புடன் முடிவடைந்திருக்கிறது. சிவகங்கை அரசாட்சியில் நெருக்கடியான காலத்தில் மருது சகோதரர்கள் துணையாக இருந்திருக்கிறார்கள். பின்னர் ஆங்கிலேய அடக்குமுறைக்கு எதிராக, பாளையக்காரர்களின் எழுச்சியை ஒன்றிணைக்கும் பணியையும் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை ஆங்கிலேய அதிகாரிகளின் குறிப்புகளிலிருந்தும், கடிதங்களிலிருந்தும் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இக்குறிப்புகளில் எங்கும், பெரிய மருது வேலு நாச்சியாரைத் திருமணம் செய்துகொண்டார் என்ற செய்தி இல்லை.

வேலு நாச்சியார் இறந்த 1796-ம் ஆண்டு வரை அவரது வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் குறித்து எந்தக் குழப்பமும் அக்கால ஆவணங்களில் இருந்ததில்லை. சென்னை மாகாண ஆளுநர் எட்வர்ட் கிளைவ் 06.07.1801-ல் வெளியிட்ட பிரகடனத்தில்கூட, “ஒரு பெண் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பதில் உள்ள பலவீனத்தைக் கொண்டு அரசியின் வழியினரான நாலுக் கோட்டை குடும்பத்தின்மீதும் அக்குடும்பத்தின் பங்காளிகள் மீதும், சிவகங்கை பகுதி மக்கள் மீதும் அவர்கள் கொடுங்கோன்மையும் யதேச்சதிகாரத்தையும் பிரயோகித்தார்கள்” என குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அவர்கள் என்பது மருது பாண்டியர்களைக் குறிக்கிறது.

இந்தப் பிரகடனத்திற்கு 24 நாட்களுக்கு முன்பு, கர்னல் அக்கினியூவால் விடுவிக்கப்பட்ட எச்சரிக்கை அறிவிப்பில், ”அரசனின் மரணத்திற்குப் பின்பு அரசியின் நம்பிக்கையைப் பெற்றுவிட்டதால் நாட்டில் முறைகேடான அதிகாரத்தைச் செலுத்திவருகிறார்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறார். முறைகேடான அதிகாரத்தைச் செலுத்தி வருபவர்களாக இதிலும் மருது பாண்டியர்களே சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த இரு பிரகடனங்கள் தவிர்த்து மேஜர் வெல்ஷ், பாதர் பாச்சு, கோர்லே போன்ற மருது பாண்டியர்களின் சமகாலத்தவர்கள் எழுதிய புத்தகங்களில் இல்லாத ஒரு செய்தி, சிவகங்கை சரித்திரக் குறிப்பில் இல்லாத ஒரு செய்தி, இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் றெக்கைக் கட்டிப் பறந்தது. அது வேலு நாச்சியார் பெரிய மருதுவைத் திருமணம் செய்துகொண்டார் என்பது.

இதற்கு ஆதாரமாகச் சொல்லப்படுவது, பெரிய மருதுவின் மரண சாசனம். அவருடைய மரண சாசனத்தில், தன்னுடைய மூத்த மனைவியாக பெரிய மருது வேலு நாச்சியாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால், மருது பாண்டியர்களைத் தூக்கிலிடும்போது உடனிருந்தவரும், மருது பாண்டியர்களின் நண்பரும் ஆங்கிலேய அதிகாரியுமான மேஜர் வெல்ஷ் மருது பாண்டியர்கள் மரண சாசனம் ஏதும் தரவில்லை என்று தெரிவிக்கிறார்.

கோர்லே, பெரிய மருது மட்டும் தனது பேரக் குழந்தைகளான பத்து, பன்னிரண்டு வயது பாலகர்களையும் தன்னோடு சேர்த்துத் தூக்கில் போடுவதற்குத் தனது வருத்தத்தைத் தெரிவித்ததாகப் பதிவுசெய்துள்ளார். “இந்தச் சிறுவர்கள் செய்த குற்றம் என்ன? ஆட்சிக்கு எதிராக அவர்கள் ஏதும் ஆயுதம் ஏந்தினார்களா? நள்ளிரவு வரை எங்கள் மடிகளில் படுத்துக் கதைகேட்டு உறங்கிய குழந்தைகளைத் தூக்கிலிட வேண்டிய அவசியம் என்ன?” என்று கேட்டு கண்ணீர் வடித்திருக்கிறார்.

மருது பாண்டியர்கள் வெளியிடாத மரண சாசனத்தை ஜெகவீர பாண்டியன் தனது பாஞ்சாலங்குறிச்சி வீர சரித்திரத்தில் வெளியிட்டார். இதற்காக அவர் எடுத்துக்கொண்டது மருது பாண்டியர்களின் வாரிசு ஒருவர் 03.01.1917-ல் ராமநாதபுரம் சார்பு நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த மனுவும் (ஓ.எஸ்.4/1918), அந்த மனுவோடு சேர்ந்த, பெரிய மருதுவினுடையது என்று சொல்லப்படும் மரண சாசனமும்தான். இந்த மரண சாசனம், “என்னுடைய ஜமீன் வேலு நாச்சியாருக்குப் பாத்தியமாயிருந்தது.

மேற்படியாளை நான் திருமணம் செய்துகொண்டு அவள் மூலமாக மேற்படி சிவகங்கை ஜமீனுக்கு உரிய உயில் சாசனம் பெற்றிருக்கிறேன். என் வாரிசுகளின் விவரம்: என் மனைவியின் பெயர் ராக்காத்தாள். அவள்தான் பட்ட ஸ்திரி. எனக்கு சிவகங்கை ஜமீன் உயில் சாசனம் செய்து கொடுத்த முதல் மனைவி இறந்து ஒரு வருசம் ஆகிறது” எனப் போகிறது. மருது பாண்டியர்கள் தூக்கில் போடப்பட்டு 100 ஆண்டுகள் கழித்து மருது பாண்டியர்களின் வாரிசுகளிடம் ஆட்சி அதிகாரம் ஒப்படைக்கப்படும் என்று கர்னல் அக்கினியூ தலைமைச் செயலாளருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் (28.12.1804) குறிப்பிட்டதே இந்தப் போலியான மரண சாசனம் தாக்கல் செய்ததின் நோக்கமாகும்.

“தற்போதைய ஜமீன்தார் முத்து விஜய ரகுநாத பெரிய உடைய தேவருக்கு எனது கருத்தாக, நூறு ஆண்டுகள் கழித்து சிவகங்கை ஆட்சியை வெள்ளை மருதுவின் வாரிசுகளுக்குத் தரலாம்” என போகிறபோக்கில், அக்கினியூ சொன்னதைக்கொண்டு ஆட்சி அதிகாரத்தையும் பெற எடுத்த நடவடிக்கையாக இந்த மரண சாசனம் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பின்பு 109/1925 என்ற இந்த மரண சாசனத்தை முன்னிறுத்தி வழக்கும் தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

வரலாற்றுச் சோகம்

இந்த வழக்குகளின் மீது தீர்ப்பு எழுதிய நீதியரசர் குமாரசாமி சாஸ்திரியார், “இந்த மரண சாசனம் போலியானது. இந்த வழக்குத் தொடர்ந்தவருக்கு வேலு நாச்சியார் இறந்து ஐந்து வருடங்கள் கழித்துதான் மருது பாண்டியர்கள் தூக்கிலிடப்பட்டார்கள் என்பதுகூட தெரிந்திருக்கவில்லை. வேலு நாச்சியார் இறந்து ஓராண்டு என்கிறது மரண சாசனம். மருது பாண்டியர்கள் அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் தங்களை எந்த இடத்திலும் மன்னர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளவில்லை. ஆதீன கர்த்தர்க்கள், ராஜமான்யர், மாற நாட்டு திசைக் காவலர், அமைச்சர் என்றே தங்களை அழைத்துக் கொண்டார்கள்” என்று கூறி வாரிசு தாக்கல் செய்த மரண சாசனம் போலியானது என்று வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்துவிட்டார்.

தாயைப் போன்ற நிலையிலிருந்த அரசியை, மனைவி என்று சித்தரிப்பது எந்த வகையிலும் நியாயமல்ல. ஒரு போலி மரண சாசன வாக்குமூலம் முன்வைத்த இந்த ஆதாரமற்ற தகவல் பல வரலாற்று ஆசிரியர்களால் வழிமொழியப்பட்டது பெரும் வரலாற்றுச் சோகம். ரஷ்ய அரசி காத்தரீன், இங்கிலாந்து பேரரசி எலிசபெத், டெல்லியின் முதல் அரசி ரஸியா சுல்தானா, மதுரை நாயக்க அரசி மீனாட்சி போன்ற புகழ்பெற்ற பெண் ஆட்சியாளர்களின் அந்தரங்க சாளரத்தையும்கூட சரித்திரம் சில புனைவுகளை வைத்துக் கட்டமைத்திருக்கிறது. இதில் வேலு நாச்சியாரும் தப்பவில்லை.

சரித்திரத்தின் மர்ம முடிச்சுகளை, அதற்கான ஆதாரங்கள் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவிழ்த்துக் கொண்டே செல்ல வேண்டியதுதான், உண்மையான வரலாற்றாசிரியர்களின் பணி. நீதிமன்றம் அவரை விடுவித்து, நூறாண்டுகளை நெருங்கப்போகும் நேரத்தில், வரலாறு அவரை விடுவிக்காமல் இருப்பது பெருத்த சோகம்!

-முனைவர் மு. ராஜேந்திரன் இஆப, ‘சோழர் காலச் செப்பேடுகள்’ என்ற நூலின் ஆசிரியர்.